advertentie Blauwwater Header

Toen de vuurman echt bleek te bestaan

In aflevering 4 van de historische rubriek Ik weit nog good blikken we terug op het symbolische afscheid van de zelfstandige gemeente Arcen en Velden. Met daarin een belangrijke rol voor Peter Cornelissen als vuurman.

Exact tien jaar geleden was de gemeente Arcen en Velden bezig aan zijn laatste weken. Op 1 januari 2010 werden de kernen opgenomen in de gemeente Venlo. Dat feit ging allesbehalve ongemerkt voorbij. Onder leiding van een groep bevlogen Arcenaren was het dorp op 13 december 2009 het decor van een groots theaterstuk waarbij symbolisch afscheid werd genomen van de eigen gemeentegrenzen.

Dak van het raadhuis

In de opvoering was een belangrijke rol weggelegd voor vuurman Peter Cornelissen. 'Ik stond er zelf ook van te kijken dat ze mij daar voor uit hebben gekozen. Het was fantastisch maar er zijn meer Arcenaren die die rol wel eens hebben ingevuld en er veel meer vanaf weten', zegt Cornelissen. Toch mocht hij de rol vervullen tijdens het symbolisch afscheid. Cornelissen stond in de goot op het dak van het raadhuis om vanuit daar de geschiedenis van de gemeente voor het voetlicht te brengen. 

De sage van de vuurman gaat al eeuwenlang mee in Arcen en verhaalt over landeigenaren die grensstenen verleggen om zo op onrechtmatige wijze land in te nemen. Na hun dood dolen die mensen rond als vuurman, met een gloeiend hete grenssteen op de rug, die ze op de juiste plek moeten terug leggen. 'Dat was een ideaal verhaal als symbool bij die herindeling.'

De sage toont natuurlijk veel overeenkomsten met de werkelijkheid van 2009. 'Bij het samengaan met Venlo was het geen kwestie van onrechtmatigheid, maar het is wel een heel duidelijk symbool voor de grens. De vuurman die een grens aan het zoeken is. Symbolisch ging die vuurman dus ook naar Venlo.'

Afstandelijker

Hoe kijkt de vuurman van toen, nu terug op de herindeling? 'Aan de ene kant is het jammer. Letterlijk en figuurlijk sta je verder van de gemeente af. Toen we nog een eigen gemeente hadden was het allemaal dichterbij en persoonlijker. Nu is het verder weg. Het is afstandelijker geworden. Gelukkig hebben we een dorpsraad die zijn stinkende best doet om belangen van burgers te behartigen en daar mogen we heel blij mee zijn, maar het is wel anders. Het went ook wel. Op een gegeven moment weet je niet beter. Voor officiële zaken moet je nu naar Venlo. Vroeger kwam je hier en zag je wie de gemeente bestuurde, maar eigenlijk weet je nu niet meer beter.'