advertentie VieCuri Mooi

Mag het ietsje meer zijn?

Stel. Je puberkinderen hebben geen trek in jouw biologisch-dynamische, C02-neutrale bik uit een kookboek, gedrukt op 100% recyclepapier.

’t Kump eur d’n babbelaer oèt, zogezegd. De jeugd heeft zin in friet met frieteier en sperrejuskrokette. Met het oog op het huidige aardappeloverschot geef je ze späön, zodat ze de
heerlijkheden kunnen gaan halen. In afwachting van hun wederkomst sla je gauw met een antroposofisch kloprieske mayonaise van het geel van vrije-uitloopeieren en zonnebloemolie met bio-keurmerk. Uren later komen de herfshane truùk. Zonder friet, frieteier en sperrejuskrokette. Je vraagt natuurlijk wat ze hebben gedaan met de pöpkes. Ze kijken je aan wie unne boetsauto en halen de schouders op. Wat zeg je dan als moderne elder? Prima? Aan miene hak zag Koeëba!

Een vergelijking gaat altijd mank, zegt Lilo onze kat met drie pootjes. Toch zie ik wel degelijk enige overeenkomst met een bericht dat ik van de week las. Het ging over de rijkssubsidie, die de gemeente Venlo afgelopen jaren heeft gekregen voor kunst in de openbare ruimte. Het jaarlijkse bedrag van 150.000 euro is nauwelijks besteed aan kunst in de openbare ruimte. De pieke zijn goeddeels naar de algemene middelen gestroomd. Is ’t stedje daarvoor op de vingers getikt door het ministerie? Kwam er een brandbrief uit Den Haag met de opdracht om het oneigenlijk uitgegeven subsidiegeld te retourneren? Aan miene hak, zag Koeëba!

Peter Janssen

Een eeuwigheid geleden, zo lijkt het door de lockdown, hebben we met een indrukwekkende manifestatie de bevrijding van Venlo en Noord-Limburg vijfenzeventig jaar geleden herdacht. Een van de kippenvelmomenten op 3 maart was de projectie tegen de gevels op de Markt van de namen van de dodelijke slachtoffers van de geallieerde bombardementen in het najaar van 1944. Enkele werden voorgelezen. Bij beide voorstellingen sloeg een golf van emotie over de aanwezigen. Het raakte iedereen. Het is een verschrikkelijke periode geweest, Venlo en Blerick werden hard getroffen.

Sef Derkx

Aan de Prinsessesingel herinnert een zichzelf wegcijferend zuiltje met plaquette aan deze slachtoffers. Het staat bovendien op een onooglijke plek. Er wordt geen recht gedaan aan de geschiedenis. Een nieuwe Zadkine hoeft het aevel niet te worden. Maar mag het ietsje meer zijn dan het huidige monumentje, astebleef? En op een minder anonieme plek? Het geld ervoor is er.

Wies ’t aevel weer ens is,
Sef Derkx