advertentie

Herinneringen aan Spelen in Tokio 1964

Met de Olympische Spelen in volle gang, komen bij Jacques Ewalds (81) de herinneringen terug. Hij maakte in 1964 deel uit van de olympische volleybalploeg op de Spelen die, net als nu, in Tokio waren.

Hij heeft plakboeken vol foto's die herinneren aan het toernooi. Foto's die hij veelal zelf heeft gemaakt met een ter plekke gekochte camera. Bij Ewalds komen al bladerend de verhalen weer naar boven. Veel herinneringen aan de wedstrijden die hij met de Nederlandse volleybalploeg afwerkte, heeft hij niet. 'Wat me vooral is bijgebleven is de wedstrijd tegen Brazilië, die wonnen we na 2 uur en 3 kwartier spelen met 3-2. Dat is een hele poos de wedstrijd geweest die het langst geduurd heeft. Tegen de Oost-Europeanen en Tsjechië hadden we geen kans.' Nederland eindigde in een groep van tien landen, die een halve competitie afwerkten, als achtste. 

Geisha-pop

De foto's die hij knipte laten een breed beeld van Japan zien. Van het leven in de stad tot de randzaken in de stadions. 'De openingsceremonie was heel stijf, de sluiting daarentegen was één en al verbroedering. Alle atleten wilden met elkaar op de foto.' Ewalds laat verder foto's zien van hem en zijn teamgenoten op stap in smalle straatjes in Japan, van iemand die zijn schoenen poetst en de slaapkamer waar ze liggen te relaxen, met daar een grote olympische vlag. Een ander aandenken aan de trip naar Tokio is een geisha-pop, die werd uitgereikt aan de aanvoerder van het Nederlands team. Ewalds was eigenlijk niet de aanvoerder, maar hij kreeg de band gedurende het toernooi alsnog. 'Rob Groenhuizen moest naar huis omdat zijn vrouw bevallen was van een tweeling. Toen kreeg ik de vraag of ik aanvoerder wilde worden. Bij het ontvangst op één van de stations waar we kwamen kreeg ik deze pop uit handen va twee geisha's.'

Ewalds herinnert zich ook nog goed dat Anton Geesink goud won bij het judo. Op het moment van de finalepartij zat Ewalds met een paar anderen in een taxi. Op de radio een verslag van de judowedstrijd. Ze konden er geen woord van verstaan, behalve dat de naam Geesink vaak viel. 'Toen de taxichauffeur opeens pissig werd en de radio uitdeed, wisten wij genoeg.' Een andere anekdote over de Nederlandse judoka hoorde hij jaren later van Erica Terpstra. Zij was met Geesink na afloop in een auto op pad door Japan. Toen ze ergens stonden te wachten, viel het hele verkeer stil. 'Links en rechts kwam alles stil te staan, de Japanners stapten uit en maakten een diepe buiging voor meneer Geesink en toen konden ze oversteken. Dat geeft aan hoeveel respect hij had afgedwongen.'