advertentie Blauwwater Header

Fata morgana

We proberen positief te blijven, toch? Van de week sprak ik met Bert van den Bergh van Take Five. Hij was terrasstoelen op aan het knappen.

Met het oog en de hoop op de uitbreiding van zijn terras richting Parade. Nu is er een fietsenstalling. Ik zag mezelf glièk zitten op zo’n terrasstoel. In het zonnetje met un klep van de tap.

Wat schreef ik daar? Un klep van de tap? Mijn lever gaat er spontaan van applaudisseren. Ik weet nog precies wanneer ik die voor het laatst dronk. Het was op zaterdag 14 maart 2020 om kwart over vier ’s middags. Un klep van de tap. Ik voel me allewiels net als een reiziger, die verdwaald is in de Sahara. Met zijn laatste krachten sleept hij zich voort door het zand. Hij richt zijn moede hoofd op en ziet een hemelsheerlijke klep van de tap. Un klep zo hoog als de toren van de Groeëte Kerk. Aangereikt door Flujas, die sprekend lijkt op Herm Pollux. De erme kloeët strekt met zijn laatste krachten de bevende hand uit en wat blijkt… het is een fata morgana.

Stapje voor stapje laten we de lockdown achter ons. De eerste echte klep op een terras wordt een momentum, waarover we onze kleinkinderen later gaan vertellen. Tweede Pinksterdag is het zover, een vrije dag. We kunnen alzoeë de terugkeer van un klep van de tap vieren als ware het Oud op Nieuw.

De coronatijd was een donkere periode, zeker voor wie het virus trof. Toch waren er ook positieve kanten. Het personeel van IC’s en verzorgingshuizen zijn onze nieuwe nationale helden geworden. We kregen meer waardering voor mensen in vitale beroepen. Zeer terecht. Collectief werd er geklapt, gezongen, trompet gespeeld, ramen beschilderd, gestoepkrijt en gewink. Aevel… langzamerhand vind ik het wel mooi geweest. Het keerpunt voor mij kwam op Koningsdag met die nationale toost. Toen ik erover hoorde, werd ik weeïg. Alsof ik me taege had gegaete aan un doeës oranje crèmesnitjes.

Tekencollectief Usake Wok (Instagram Greekbaer Man Man Man)

Ineens verlangde ik naar aloud Venloos cultureel erfgoed, dat door de corona uit het zicht is verdwenen. Ik miste… ’t näöle. Daarom ben ik blij met het voornemen van tekencollectief Usake Wok. Wanneer het aan deze creatieve geesten ligt, komt er op de rotonde Maaskade een spraakmakend standbeeld van de Greekbaer, als eerbetoon aan het Venlose näöle.

Wies ’t aevel weer ens is,
Sef Derkx