advertentie

Dao is-se dan!

We zijn op bezoek geweest bij Tsen Koa Pai. Nu ja, op bezoek in het atelier van Hans Reijnders. Hij is bijna klaar met het beeld van deze Venlonaar met Chinese wortels, alom in Noord-Limburg bekend als Pienda Wullum.

De sculptuur is in opdracht van de stichting Bronzen Beelden vervaardigd. Bij de onthulling later dit jaar komt een goudvergulde extra onthulling. Die moet nog geheim blijven. Deze zaterdag aevel in 'Aevel' de eerste foto’s van het bijzondere beeld, dat na de zomer in de Jodenstraat wordt geplaatst. Het is prachtig om te zien hoe uit de Ierse hardsteen een gestalte naar buiten treedt.

Dao is-se dan! Pienda Wullum!

Volgende week verschijnt het boekje Venlonaar in brons en steen van Albert Lamberts. Daarin wordt op aanstekelijke wijze meer verteld over Pienda Wullem en zijn medestadsgenoten, die vereeuwigd zijn in een sculptuur. Of die op de nominatie staan dit te zullen worden.

Pienda Wullum is historisch gezien interessant. Afgelopen maanden heb ik verschillende mensen geïnterviewd, die hem hebben gekend. Ook vond ik een krantenknipsel terug uit 1978. Mat Verberkt was een van de schrijvers. Hem gebeld met de vraag of hij zich het stukje nog herinnerde. Als de dag van gisteren, was het antwoord. Dat had een reden. De verhalen van Pienda Wullum kwamen van zijn ouders. Of ik stevig op mijn stoel zat? Zijn vader had condooms gekocht bij Tsen Koa Pai. Ze bleken niet betrouwbaar. Na negen maanden kwam kleine Mat op de wereld. Nee, hij had er geen probleem mee als het markante feit in ‘Aevel’ werd onthuld.

Nóg een onthulling. We hadden al de Giakoumakis-schotel. Binnenkort presenteert Eric Arts, veurhaer kok in Cabillaud, de satéschotel Pienda Wullum. Alle ingrediënten komen uit eigen keuken. De pienda’s voor de saus worden zelf gebrand. De sambal is naar eigen recept, de atjar hoogstpersoonlijk oèt de aek gedreijd. Een culinair eerbetoon alzoeë aan Tsen Koa Pai.

Tot slot. Afgelopen woensdag bezocht ik in het Limburgs Museum Van Daar & Van Hier, een expositie over geschiedenissen van families met Indische en Molukse wortels. De gefilmde gesprekken tussen de verschillende generaties zijn ontroerend. Het is ook een weerzien, enkele opa’s ken ik nog van café Bonaparte in de Floddergats. Een dochter van kennissen - voor het laatst gesproken, na afloop van de stille tocht voor René Steegmans in 2002 - dat meisje alzoeë, is nu een volwassen vrouw. Roosje Notermans is Roos Notermans. Ze spreekt in de tentoonstelling met haar oma. Het raakte me.

Over wortels gesproken. Sommige families wonen al eeuwen in Venlo, hun stamboom heeft een penwortel die loodrecht de diepte ingaat. Andere families hebben een stamboom met wortels vol vertakkingen. Voor de Venlonaren in de tentoonstelling reiken ze tot aan het huidige Indonesië.

Verschillend geworteld, same gegroeid, same Venlo.

Wies ’t aevel weer ens is,
Sef Derkx