advertentie Obesitas

Bleumkes oèt puin

Sinds dinsdag heb ik een liedje in de bums. Mei betrap ik me erop, dat ik half hardop zing: Venlo mien ald, bleumkes oèt puin gaon weer bleuje.

Wanneer ik mijn ogen sluit, zie ik de overrompelende scène terug van ‘Heel Limburg vrij’. Tegen het stadhuis schieten planten en struiken met bloemen op. De flora slingert naar de gevels. Femke Doensen heeft het liedje live overgenomen van Funs van Grinsven. Toch zingt weer òs stad van plezeer, ’t leid is gauw verkleurd. Iedereen is - is, ja wat? Betoverd, dat is het woord. Betoverd.

Een goede kennis, een oud-Venlonaar die dinsdag naar ’t stedje was gekomen, zei: ‘De Venlonaren zijn voortaan verdeeld in twee groepen. Zij die erbij waren en de anderen.’

De Markt voor het stadhuis is sinds 1600 de plek waar Venlo samenkomt. Om vreugde en verdriet te delen, samen iets te vieren, welkom te heten, afscheid te nemen, te herdenken, verontwaardiging of bijval te uiten. De Markt is de navel van de aarde, voor Venlonaren althans. In de minuten dat de prachtige florale visual van kunstenares Noortje van den Eijnde zich er dinsdag ontvouwde, werden we geraakt. Betoverd.

Vreejheid gebrach, zônnige lach, duit weer vergaete òs smert.

Het liedje kroop onder de huid en steeg wie gezag nao de bums. Betoverd, aevel ook ontroerd. Ontroerd, een mooi woord. Ons verstand is een roer, waarmee we een uitgestippelde koers kunnen varen. Soms komen we aevel in een draaikolk van gevoelens. We zijn dan ont-roerd.

Ontroerend was ook de samenkomst gistermiddag op de begraafplaats, waar het ‘Monument Voor Nooit Vergeten Kinderen’ werd onthuld. Het kunstwerk van Monique Bruls herdenkt kinderen die bij de geboorte of onmiddellijk erna zijn overleden. Ze moesten vroeger afgegeven worden aan de poort van de begraafplaats en kregen een naamloos graf. De ouders en andere familieleden wisten niet waar het kindje lag. Het monument in cortenstaal heeft de vorm van een boom. Aan de takken komen losse, hartvormige blaadjes te hangen, met de naam en geboortedatum als een persoonlijk aandenken. Op veel begraafplaatsen in Nederland was al zo’n monument voor kinderen, die nooit bleumkes hebben zien bleuje. Venlo heeft nu ook zo’n plek, die troost schenkt.

Wies ’t aevel weer ens is,
Sef Derkx