advertentie

Bergemuuske

Wat een week! Maandag was er Utrecht. Ik stuurde een e-mail naar filmmaker en liedjesschrijver Leon Giesen. Hij is geboren in Hout-Blerick, woont aevel al heel lang in Utrecht. De stad is op slot, schreef hij, mijn zoon kan niet van school. Helikopters al de hele dag. Zo’n gek, of hij dit nou uit naam van geloof of wat dan ook doet. Een meisje van negentien doodschieten dat een gewonde aan het helpen was. Vreselijk. Maar, zo vervolgt Leon, mijn Marokkaanse garagehouder kan daar niks aan doen. En dat is mooi wel de beste garagehouder die ik ooit gehad heb.

Woensdag was de dag van de verkiezing voor Provinciale Staten. Wij gingen naar Stembureau 11. Jammer dat ik geen viltstift bij mij had. Zou ik op het schildje achter Stembureau 11 eigenhandig van 11 hebben geschreven. Op de speelplaats van de School aan de Vijver voetbalden drie jongens en een leraar. Binnen was het aevel minder druk. In het stemhokje heb ik dezelfde twijfels als in een boekwinkel. Op de achterkant van een boek wordt de schrijver of schrijfster smeis de hemel in geprezen. Ga je daardoor door de knieën, valt het boek onder het lezen vaak tegen en leg je het na enkele hoofdstukken weg. In het stemhokje zoek ik naar de kandidaat, die mij het meest heeft overtuigd in het oorverdovend gekwetter van verkiezingsbeloften. Döks heb ik er later spijt van.

Of ik verbaasd ben over de uitslag? Dat Venlose kiezers hebben gestemd op een partij zonder visie op Limburg? Met volstrekt anonieme kandidaat-statenleden, van wie niemand uit Venlo komt? Mensen zonder gezicht, want op de verkiezingsposter van Forum voor Democratie stond alleen een lachende Thierry Baudet? Bergemuuske in plaats van een transparante campagne in Limburg, dus. Nee, ik ben daarover niet verbaasd. Voor veel mensen was het namelijk geen verkiezing voor Provinciale Staten. Het ging over de Haagse politiek en wat er landelijk speelt. Hete hangijzers als migratie, klimaat en Europa - daarover is gestemd.

Had ik het over voetballende jongens? Donderdagavond keken we naar Oranje tegen Wit-Rusland. Al na vijftig seconden lag de bal in het netje. Vier maal konden we juichen. Ken! Juichen om Oranje-goals gemaakt door zonen van migranten. Wat een week!

Wies ’t aevel weer ens is,
Sef Derkx

advertentie

Lees ook deze artikelen